گر نميديدم ترا

گر نمیدیــدم در ایــــن دنــــــیـا تــرا               گر نـــبـودم بـا تــو هـرگـز آشــنا

گر در آن محفل نبودی هـمچو شـمـع              یا نــمـیدیـــدم تـــرا در بــیـن جمع

گر ز هــر بیگانـــه ای بــیــگـانـه تـر            میگذشـــتــم از کــنـارت بی خــبــر

گر نمــیکردی بـســـوی مـــن نگــــاه             بــا نگـــاهی گر نـــمیـــرفتم ز راه

عاشــــقـی گــر در سرشــت من نبود            یـا کــه عشـقت سرنوشت من نــبود

گر تــــرا بخـــت بـــد کوتــــــاه مـــن            سـوی دیـــگر میــکشیــد از راه من

این زمان جانـــم ز مهـــرت پر نـبود            سیـــنه ام مـــنزلگـــه ایــن در نـبود

گر چه عشقت غیر حسرت برنداشت            ساقــیت جـز درد در ساغر نداشـت

گــر چه دیـــدم در رهــــت دام بـــلا             وای بـــر مـــن گر نـمـیـدیـــدم تــرا

نير سعيدي

My Email :  [e-mail]

يادگار دوست

باز آی که تا به خــــود نــیــازم بیـنی                   بـیــداری شـــــــــبهای درازم بینـــی

نی نی غلــطم که خـود فراق تـو مرا                    کــی زنــده رها کند که بازم بینــــی

 

هر روز دلــم در غــم تو زارتر اســت                 وز مــن دل بیرحــم تو بیزارتر اســت

بگــذاشــتــیم غـم تو نگـذاشــــــت مرا                 حقـا که غــمــت از تو وفـادارتر است

 

من بودم و دوش آن بــت بنــــده نـواز               از من هــمـه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیـث ما به پایان نرسید                 شـب را چــه‌گنه؟ حـدیـــث ما بود دراز

 

دلتنگم و دیــدار تو درمان من اســـت               بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد و بر هـــیچ تنــــــی              آنچه از غم هجران تو بر جان منســت

 

ای نور دل و دیــده و جانم چـــونی؟                  وی آرزوی هـر دو جــهانم چـــونی؟

من بی لب لعــل تو چنانم که مپرس                   تو بی رخ زرد مــن نــدانم چونـــی؟

 

انـدر دل بـی وفـا غــم  و مــاتــم باد               آن را کـه وفـــا نیست زعالــم کـم باد

دیدی کــه مرا هیــچ کسی یاد نکرد                جــز غم که هـــزار آفرین بر غم باد

 

در عشق توام نصیحـت و پند چه سود               زهراب چشیده ام مـرا قــند چه سـود

گـویــند مرا کــه بنــد بر پاش نهــــید               دیوانه دل اســت پام بر بنــد چه سود

 

دل در غـم عـــشق مبتلا خواهـم کرد                جان را ســــپر تیر بلا خـــواهــم کرد

عمری کـه نه در عشق تو بگذاشته ام                امروز به خون دل قـضا خـــواهم کرد

 

تـا بـا غم عشــــق تو مرا کار افتاد                  بــیــچاره دلــم در غم بســـیار افتاد

بسیار فــتـاده بود اندر غــم عشــق                  امـــا نه چــنـین زار که این بار افتاد

 

سودای ترا بهــانه ای بــــس بــاشد                   مــدهوش تـرا ترانه ای بـــس باشد

در کــشتن ما چـه می زنی تیر جفـا                   ما را ســـر تــازیانه ای بــس باشــد

 

من درد ترا زدســـت آسـان نـــدهم               دل بر نــکنم زدوســت تا جـان ندهم

از دوســت به یـادگـار دردی دارم                 کان درد به صد هزار درمان نــدهم

مولانا

My Email :   [e-mail]

سمن‌بويان

سمـــن بويــان غـــبــار غــم چــو بنشينند بنشانند     پـري رويـان قـرار از دل چو بستيزند بستانند
به فـــتـــراک جــفــــا دل‌ها چـــو بربندند بربندند     ز زلـف عــنبـــرين جان‌ها چو بگشايند بفشانند
به عـــمـري يـک نفس با ما چو بنشينند برخيزند     نـهال شــوق در خــاطـــر چو برخيزند بنشانند
سـرشک گوشـــــه گيران را چو دريابند دُر يابند     رخ مـــهــر از سـحرخيزان نگردانند اگر دانند
ز چشمم لعل رمــــانـي چـــــو مي‌خندند مي‌بارند     ز رويــــم راز پــنــهاني چو مي‌بينند مي‌خوانند
دواي درد عاشـق را کـــــسي کـــــو سهل پندارد     ز فــکـــر آنـــان کـه در تدبير درمانند در مانند
چو مـــنصور از مراد آنـان که بردارند بر دارند     بـديــن درگـاه حافـظ را چـو مي‌خوانند مي‌رانند
در اين حضــرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرند     کـــه بــا ايــن درد اگـــر دربند درمانند درمانند

حافظ

My E-mail  :  [e-mail]

دريافت نسخه Word

دريافت نسخه PDF

آبی زلال

 آن روزها که چــشم تو را کــم نداشتم                   پیراهنـــی بــه  رنگ  مـحـرم نداشتم

 هــرگز نمی ســرودمت ای آبـی زلال                  طبعی  اگر به پاکــی  شـــبــنـم نداشتم

 این روح شاعــرانه ی زیبا پرست را                   آن روزها کــه  با تـو نــبودم، نداشتم

 گر باز بود پنجره ام، رو بـه سوی تو                  کــاری  به  کارمــردم  عالــم  نداشتم

باور کــن ای رفیـق اگـر دوریـت نبود                  میــلی به ایــن  تغزل  پر غـم  نداشتم

دیشـــب کـسـی نبــود و برای گریستن                  غــیر از صــفای  آینه  هـمدم  نداشتم

عمری گذ شـت و ساخته ام بـا نداشتن                   ای دل چه خوب بود تو را هم نداشتم

سعید بیابانکی

 My Email :  [e-mail]

دريافت نسخه PDF

دريافت نسخه Word

بعد از تو روا باشد نقض همه پیمان‌ها

وقتی دل ســـــودایی می​رفـت به بســتان​ها        بی خویــــشتنم کردی بوی گــــل و ریحان​ها

گه نعــــره زدی بلـبل گه جامه دریــدی گـل       با یـــــــاد تــو افــتــــــادم از یــــاد بــرفت آن‌ها

ای مـهر تو در دل​ها وی مـهر تو بر لب​ها      وی شــور تو در سرها وی سر تو در جان​ها

تا عـهد تو دربستم عــهد همــه بشـــکســتم          بــعــد از تــــو روا باشــد نقض همه پیمان​ها

تا خـار غــــم عشـــقـت آویختـــه در دامـن         کــوتـــــه نــظـــری باشـد رفــتـن به گلستان​ها

آن را کـه چنـــیـن دردی از پــای دراندازد         بـایـد که فــــروشـوید دست از همـه درمان​ها

گر در طـــلب رنــــــجی ما را بـرسد شایـد        چـون عشــــق حرم باشــد سهـلـست بیابـان​ها

هر تیر که در کیشـست گر بر دل ریش آید        ما نـــیــز یکـــی باشـــیم از جمــلــه قربان​ها

هر کــــــو نظری دارد با یـار کــــمان ابرو        بایـــــد که سپـــر باشد پــــیش همه پیکان​ها

گویند مگو سعدی چندین سخن از عشـــقش        می​گـــــــویم و بعد از من گویند به دوران​ها

سعدي

My Email :  [e-mail]

تمناي وصال

تا کـــي به تــــمنــاي وصـــال تــو يگانه               اشـکم شـود از هــر مژه چون سيل روانه

خواهد بسرآيد شب هجــران تــو يـا نــه                اي تـــيـر غـمـــــت را دل عشــاق نشانــه

جمعي به تو مشغول و تو غايب زميانه

رفــتـــم به در صومـــعـه عابد و زاهــــد                 ديـدم همه را پيش رُخت، راکع و ساجد

در مـــيکده، رهـــبانم و درصـومعه عابد                 گه معتکف ديرم و گـه ساکــن مسجـــد

يعني که تو را مى طلبم خانه به خانه

هر در که زنم، صاحب آن خانـه تويي، تو            هرجــا کـه روم، پرتــو کـاشـانه تويي، تو

در ميــکده و ديـــرکــه جـانــانــه توي، تو             مقـصـود مـن از کعبه و بـتـخـانه تويي، تو

مقصود تويي، کعبه و بتخانه بهانه

بــلبــل به چمن زان گـل رخــسار نـشــان ديد           پــروانه در آتش شد و اســرار عـيـان ديــد

عارف، صفـت روي تو در پـيـر و جوان ديد          يـعــني هـمـه جا عـکس رخ يار تـوان ديــد

ديوانه نيم، من که روم خانه به خانه

عاقــل به قـوانـيـن خـــرد، راه تـــو پــويــد            ديــوانــه، بـــرون از هــمــه آييـن تو جويد 

تــا غــنچه بشــکفــته ايــن باغ کــه بــويــد             هرکـــس بـــه زبـاني صفــت حمــد تو گويد

بلبل به غزلخواني و قُمري به ترانه

بيـچــاره «بهايي» که دلش زار زغم توست        هرچند که عاصي است، زخيل و خدم توست

امـــيــد وي از عـــاطــفـت دم بـه دم توست          تـقـصــيـر «خيـالي» بــه امــيــد کــرم توست

يعني که گنه را به از اين نيست بهانه

شيخ بهايي

My Email: [e-mail]

آخرین جرعه‌ي این جام تهی را تو بنوش

همه می پرسند
چیست در زمزمه مبهم آب
چیست در همهمه دلکش برگ
چیست در بازی آن ابر سپید
روی این آبی آرام بلند
که ترا می برد اینگونه به ژرفای خیال
چیست در خلوت خاموش کبوترها
چیست در کوشش بی حاصل موج
چیست در خنده جام
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری
نه به ابر
نه به آب
نه به برگ
نه به این آبی آرام بلند
نه به این خلوت خاموش کبوترها
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم
من مناجات درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را با باد
نفس پاک شقایق را در سینه کوه
صحبت چلچله ها را با صبح
بغض پاینده هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل
همه را می شنوم
می بینم
من به این جمله نمی اندیشم
به تو می اندیشم
ای سراپا همه خوبی
تک و تنها به تو می اندیشم
همه وقت
همه جا
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم
تو بدان این را تنها تو بدان
تو بیا
تو بمان با من تنها تو بمان
جای مهتاب، به تاریکی شبها، تو بتاب
من فدای تو به جای همه گلها، تو بخند
اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز
ریسمانی کن از آن موی دراز
تو بگیر
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر، هوا را تو بخوان
تو بمان با من تنها، تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه‌ي‌ این جام تهی را تو بنوش

 فريدون مشيري

My Email: [e-mail] 

(دلكوك در 1 ارديبهشت 1388، 1 ساله شد)

به ياد پدربزرگ عزيزم

شعري كه در اين پست آمده است، شعري است كه پدر بزرگ بسيار عزيزم هميشه مي‌خواند و من به ياد ايشان اين شعر را خيلي دوست دارم.

در کنــار دجــله روزی بــایزید                         می شـدی با جمــع یــاران و مرید

ناگهان بانــگــی ز بام کـــبــریا                           ســـوی او آمــد که ای شیـــخ ریا

میل آن داری که بنمایم به خلـق                          آن چه پنهان داری اندر زیر دلق؟

تـا خلایـــق قصــد آزارت کننـد                          سنــگ باران بــر سـر دارت کنند

گفت یارب میل آن داری تو هم                         شمـه یی از لطف تـو سازم به خلق

تا خلایـق از عبــادت کم کنـــند                         از نمــاز و روزه و حــج رم کنند؟

پاسخش دادند كای شیخ ذوالمنن                         نـی زما و نـی ز تو، رو دم مـزن!

عطار نيشابوري

 My Email:[e-mail]

بــی هـمــگـان بــســر شــود، بی‌تــو بـسر نمی شود

بــی هـمــگـان بــســر شــود، بی‌تــو بـسر نمی شود    داغ تــو دارد ایـــــن دلــــم، جـای دگــر نمی شود

دیــده‌ي عــقــل مــست تو، چرخـه‌ي چرخ پست تو    گــوش طــرب بـه دسـت تو، بی‌تو بسر نمی شود

جــان ز تو جــوش می کنـد، دل ز تو نوش می کند    عــقــــل خـــروش می کـنـد، بی‌تو بسر نمی شود

خــمـر مـن و خـمــار مـن، بــاغ مـن و بـهــار مـن     خــــواب مــن و قــرار مــن، بی‌تو بسر نمی شود

جـــاه و جلال مـــن تویی، ملکــت و مال من تویی     آب زلال مـــــن تـــــویــــی، بی‌تو بسر نمی شود

گاه ســوی وفــــا روی، گاه ســـــوی جــــفــا روی     آن مــــنــــی کـــجــــا روی، بی‌تو بسر نمی شود

دل بنـــــهــد بـــر کنـــی، توبــه کـــنند بشــــکـــنی      ایـــن همه خود تـو می کـنی، بی‌تو بسر نمی شود

بی‌تو اگـــر بــــسر شـدی، زیـــر جهان زبــر شدی     بـــاغ ارم ســـــقــــر شــدی، بی‌تو بسر نمی شود

گر تو ســـری قـــدم شــوم، ور تو کـــفی علم شوم      ور بــــروی عــــدم شـــــوم، بی‌تو بسر نمی شود

خواب مـــرا ببســته ای ، نقـــش مرا بــشســـته ای     وز هــمـــه ام گـســـسته ای ، بی‌تو بسر نمی شود

گر تو نباشـــی یــار من، گــشـــت خراب کـار من     مونـــس و غمـــگـــسـار من، بی‌تو بسر نمی شود

بی تو نه زنده گی خوشم بی تو نه مرده گی خوشم     ســـر زغـــم تو چـون کــشم، بی‌تو بسر نمی شود

هر چــه بـــگویم ای سنــد، نیست جدا ز نیک و بد    هــم تــو بــگو به لـطف خود، بی‌تو بسر نمی شود

 

 مولانا

My E-mail :      [e-mail]

دلاويزترين

از دل افروز ترين روز جهان٬

                              خاطره اي با من هست٬

به شما ارزاني :

سحري بود و هنوز٬

گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود.

 

گل ياس٬

عشق در جان هوا ريخته بود .

من به ديدار سحر مي رفتم

نفسم با نفس ياس در آميخته بود.

***

 مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم :" هاي !

بسراي اي دل شيدا٬ بسراي .

اين دل افروز ترين روز جهان را بنگر !

تو دلاويز ترين شعر جهان را بسراي !

 

آسمان٬ ياس٬ سحر٬ ماه٬ نسيم٬

روح در جسم جهان ريخته اند٬

شور و شوق تو برانگيخته اند٬

تو هم اي مرغک تنها٬ بسراي !

 

همه درهاي رهايي بسته ست٬

تا گشايي به نسيم سخني٬ پنجره اي را٬ بسراي !

بسراي..."

 

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم !

***

در افق٬ پشت سرا پرده ي نور

باغ هاي گل سرخ٬

شاخه گسترده به مهر٬

غنچه آورده به ناز٬

دم به دم از نفس باد سحر٬

غنچه ها مي شد باز .

 

غنچه ها مي شد باز٬

باغ هاي گل سرخ٬

باغ هاي گل سرخ٬

يک گل سرخ درشت از دل دريا برخاست !

چون گل افشاني لبخند تو٬

                            در لحظه ي شيرين شکفتن !

                                                            خورشيد !

چه فروغي به جهان مي بخشيد !

چه شکوهي...!

همه عالم به تماشا برخاست!

 

من به دنبال دلاويز ترين شعر جهان مي گشتم !

***

دو کبوتر در اوج٬

بال در بال گذر مي کردند .

 

در صنوبر در باغ٬

سر فراگوش هم آورده به نجوا غزلي مي خواندند .

مرغ در يايي٬ با جفت خود٬ از ساحل دور

رو نهادند به دروازه ي نور...

 

چمن خاطر من نيز ز جان مايه ي عشق٬

در سراپرده ي دل

غنچه اي مي پرورد٬

-هديه اي مي آورد-

برگ هايش کم کم باز شدند !

برگ ها باز شدند :

"... يافتم ! يافتم ! آن نکته که مي خواستمش !

با شکوفايي خورشيد و٬

                            گل افشاني لبخند تو٬

                                                      آراستمش !

تار و پودش را از خوبي و مهر٬

خوش تر از تافته ي ياس و سحر بافته ام :

" دوستت دارم " را

من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !

***

اين گل سرخ من است !

دامني پر کن از اين گل که دهي هديه به خلق٬

که بري خانه ي دشمن !

                        که فشاني بر دوست !

راز خوشبختي هر کس به پراکندن اوست !

 

در دل مردم عالم٬ به خدا٬

نور خواهد پاشيد٬

روح خواهد بخشيد."

 

تو هم٬ اي خوب من ! اين نکته به تکرار بگو !

اين دلاويز ترين شعر جهان را٬ همه وقت٬

نه به يک بار و به ده بار٬ که صد بار بگو !

" دوستم داري " ؟ را از من بسيار بپرس !

" دوستت دارم " را با من بسيار بگو !

فريدون مشيري

My Email :  [e-mail]

اي مهربان تر از برگ

اي مهربان تر از برگ در بوسه هاي باران            بيــداري ســتــــاره در چــــــشـــم جويباران
آييـنه ي نگــاهت پيــوند صـــبـح و ســـاحل             لــبخــنـد گـاه گـاهــــت صــبــح ستاره باران
بازا كـــه در هـــوايت خامــوشــي جـــنونـم              فرياد ها برانگيـخــت از سـنــگ كوه ساران
اي جويبار جاري ! زين سايه برگ مگريز             كاين گونه فرصت از كـف دادند بي شماران
گفتي : به روزگاران مهري نـشـسـتـه گـفتم              بـيرون نمـي توان كرد حــتــي به روزگاران
بـيـگــانگــي ز حــد رفـت اي آشنا مپـرهيز              زين عاشــــق پــشـيمـان سرخيل شرمساران
پيش از من و تو بسـيار بودند و نقش بستند              ديـــوار زنـــدگي را زيـن گـــونــه يادگاران
ويــن نــغمه ي محبت بعد از من و تو ماند               تـــا در زمـــانــه باقــيسـت آواز باد و باران

شفيعي كدكني

My E-mail  :  [e-mail]

دو بیتیهای زیبا -سری1- {فريدون مشيري}

گفته بودی که چرا محو تماشای منی ؟                                آن چنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی

مژه بـر هم نزنـم تا که ز دســتم نرود                                  نـاز چشم تــو بـه قــدر مژه بر هم زدنی

****************

نـرســد دســت تـمـنـا چـــو بـه دامان شـمـا                           می‌تــوان چشم دلی دوخــت به ایــوان شما

از دلـم تــا لـب ایوان شــما راهــی نـیسـت                           نیمه جانی است در این فاصله قربان شما!

****************

روزهایی که بی تو می‌گذرد                                                       گر چه با یاد توست ثانیه‌هاش

آرزو بـاز می‌کشــد فریـــاد:                                                        در کنار تو می‌گذشت ایکاش!

****************

همه ذرات جان پیوسته با دوست                                                 همـه اندیشـه‌ام، اندیشه‌ی اوست

نمی‌بینم به غیر از دوست اینجا                                                   خدایا، این منم، یا دوست اینجا؟

****************

شکــفته روی اقیانوس شــب، ماه                                              نســیمش می‌نـــوازد، گــاه و بی‌گاه

چــراغ افروز راه عاشــقان باش                                               کـه من در دشت غم گم کرده‌ام راه

فریدون مشیری 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail  [e-mail] :

زبان نگاه

نشـــود فاشِ کسی آنــچه مــیان من و توست             تــا اشارات نـظـر، نامــه رســان من و توست

گـوش کـن با لـــب خاموش سخـن می‌گـــویم             پاسخــم گــو بــه نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شــد و کس مــَردِ ره عشــق نـدید             حـالـیا چـشــم جـهانـی نــگـــران من و توست

گــرچـــه در خلـــوت راز دل ما کـس نرسید            همه جــا زمـزمـه‌ی عشـق نهــان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ار نه            ای بسا باغ و بـهاران که خـزان مـن و توست

ایــن همــه قصّه‌ی فردوس و تمــنّای بـهشت             گفتـــگویـی و خیـــالی ز جهــان من و توست

نقــش ما گـــو ننــگارند به دیبـــاچه‌ی عــقل             هر کجا نامه‌ی عشق است نشـان من و توست

سایــه، زآتشـــکده‌ی ماسـت فروغ مَه و مِهر           وه  ازین آتش روشن که به جـان من و توست

هوشنگ ابتهاج (سایه)

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]