و ندانستن

شست باران بهاران هر چه هر جا بود 

يك شب پاك اهورايي

بود و پيدا بود 

بر بلندي همگنان خاموش

گرد هم بودند 

ليك پنداري 

هر كسي با خويش تنها بود 

ماه مي تابيد و شب آرام و زيبا بود 

جمله آفاق جهان پيدا 

اختران روشنتر از هر شب 

تا اقاصي ژرفناي آسمان پيدا 

جاوداني بيكران تا بيكرانه ي جاودان پيدا 

اينك اين پرسنده مي پرسد 

پرسنده : من شنيدستم 

تا جهان باقي ست مرزي هست 

بين دانستن 

و ندانستن 

تو بگو ، مزدك !‌ چه مي داني ؟

آنسوي اين مرز ناپيدا 

چيست ؟

وانكه زانسو چند و چون دانسته باشد كيست ؟

مزدك : من جز اينجايي كه مي بينم نمي دانم 

پرسنده : يا جز اينجايي كه مي داني نمي بيني 

مزدك : من نمي دانم چه آنجه يا كجا آنجاست 

بودا : از همين دانستن و ديدن 

يا ندانستن سخن مي رفت 

زرتشت : آه ، مزدك ! كاش مي ديدي 

شهر بند رازها آنجاست 

اهرمن آنجا ، اهورا نيز 

بودا : پهندشت نيروانا نيز 

پرسنده : پس خدا آنجاست ؟

هان ؟

شايد خدا آنجاست 

بين دانستن 

و ندانستن 

تا جهان باقي ست مرزي هست 

همچنان بوده ست 

تا جهان بوده ست 

مهدي اخوان ثالث

My Email :   [e-mail]

یک نفر مـثل خودم ، عاشق دیدار من است

اي نگاهــــت نخـــي از مـخمـل و از ابريـشم          چند وقـت است که هر شب به تو مي انديشم

 به تــو آري ، به تو يعني به همان منـظر دور          به همان سبز صميمــي ، به همین بـاغ بلور

 به همان سايه ، همان وهم ، همان تصـويري           که سراغــش ز غزلـهاي خـودم مي گـيري

 به هــمان زل زدن از فــــاصله دور بــه هـم           يــعني آن شـــيوه فهـــماندن منــظور به هم

 به تــــبسم ، بــــه تکــــلم ، به دلارايــــي تـو           به خمـــوشي ، به تــماشا ، به شکيــبايي تو

 به نفس هاي تو در سايـــه سنــــگيـن سکوت           به سخنهاي تو با لهـــجه شــــيرين ســکوت

 شبحی چند شـــب است آفـت جـانم شده است           اول اســم کســــــی ورد زبــــانم شـده است

 در من انگار کسی در پـــی انـكار مـن است           یک نفر مـثل خودم ، عاشق دیدار من است

 یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش           می شــود یک شـبه پی برد بـه دلدادگی اش

 آه ای خواب گران سنـــگ سبــــکبار شـــده            بـــر سر روح مــــن افتـــاده و آوار شــــده

 یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش            می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

 آی بـی رنگ تر از آیــنه یک لحظه بایست            راستی این شبح هر شــبه تصویر تو نیست؟

 اگر این حادثه هـــر شــبه تصویر تو نیست           پس چرا رنـــگ تو و آینـــه ایـنقدر یکیست؟

 حـــتم دارم که تویی آن شبــــح آیـــنه پوش           عاشقی جـــرم قشنگی ست به انـکار مکوش

 آری آن سایـــه که شب آفــت جانم شده بود           آن الفــــبا که هــــمه ورد زبانـــــم شــده بود

 اینـــــک از پشــــت دل آینه پیدا شده است            و تـــماشاگه ایــــن خیل تـماشـــــا شده است

 آن الفــــــبای دبستــــــانی دلخــــواه, تویی            عشـــــق من, آن شبــــح شاد شبـانگاه تویی

بهروز ياسمي

My E-mail  :  [e-mail]

میخانه

میخانه اگر ســــــــــاقی صاحب نظری داشت                 می خـــواری و مستـی، ره و رسم دگری داشت

پیمانه نمـــــــی داد به پیمان شکنان بــــــــــاز                ســاقی ! اگر از حالــت مجـلس خبــــــری داشت

بیدادگری شـیــــــــوه ء مرضــــــــیه نمی شد                ایـــن شهـــر! اگــر دادرس و دادگــــری داشت !!

یک لحظه بر این بام، بلاخیــــــــــز نمی ماند           مـرغ ِ دل ِ غـــم دیده، اگــر بــال و پــــری داشت

در معرکه ء عشق که پیـــکار ِ حیـــات است                 مـــغـلوب٬ حریــفی که بجــز سر، سپری داشــت

صادق سر ِ پیمانــــه نبـود این همـــه غوغـا!                 میـــخانه اگـــر ســـــــــاقی صاحب نظری داشت

از ايـــن همه ســـودا چه سخـن‌ها كه نگفتيـم                 اي كــاش از اين همه گفتن يكي نيز اثري داشت

صادق سرمد

My Email :  [e-mail]

تو نديدي مرا

هر چه شکفــتم تـو نديدی مرا              رفـــتــی و افـســوس نچيدی مرا

مـاندم و پژمـــرده شدم ريختم              تــا کــه بــدامــان تــو آويخـتم

دامـن خود را متکان ای عـزيز              اين منم ای دوست به خاکم نريز

وای مـرا ســاده سپردی به بـاد             حـيف که نشنــاخته بــردی ز ياد

همــسفـر بادم از آن پس مدام             می گـذرم بی خــبر از بام و شام

می رســم اما به تو روزی دگر              پـــنـجره را بـــاز گــذاری اگـر

ساغر شفيعي

My Email :  [e-mail]

لحظه‌ي ديدار

لحظه‌ي ديدار نزديک است

باز من ديوانه ام، مستم

باز ميلرزد دلم ، دستم

باز گويي در جهان ديگري هستم

هاي ! نخراشي به غفلت صورتم را ، تيغ!

هاي! نپريشي صفاي زلفکم را دست

وآبرويم را نريزي، دل

اي نخورده مست

لحظه ي ديدار نزديک است

مهدي اخوان ثالث

My Email :  [e-mail]

سفر ايستگاه

قطار می‌رود

تو می‌روی

تمام ایستگاه می‌رود

و من چقدر ساده‌ام

كه سال‌های سال

در انتظار تو

كنار این قطار رفته ایستاده‌ام

و همچنان

به نرده‌های ایستگاه رفته

تكیه داده‌ام!

قيصر امين پور

My E-mail  :  [e-mail]

امشب

انـدوه تـــو شــــد وارد کاشــــانــه‌ام امشب        مـــهمــان عزيز آمــده در خانه‌ام امشب

صد شکر خدا را کـه نشسـتست به شــادي        گنـــج غــمت انـــدر دل ويرانه‌ام امشب

من از نگـه شــمـع رخـــت ديـــــده نورزم        تا پـــاک نســـوزد پـــر پروانه‌ام امشب

بگشا لــب افسونگرت اي شوخ پري چـهر       تا شيـــخ بدانـــد ز چــه افسانـه‌ام امشب

ترســـم که ســــر کــوي تو را سـيل بگيرد       اي بي‌خبـــر از گــريه مستانـه‌ام امشب

يک جرعه‌ي تو مست کند هر دو جهان را       چيزي که لبت ريخت به پيمانه‌ام امشب

شايد که شـــکارم شود آن مـــرغ بــهشتي         گــاهي شکــن دام و گهي دانه‌ام امشب

تا بر ســــر من بـــگذرد آن يــار قـــديمي         خــاک قدم محـــرم و بيــگانه‌ام امشب

امــــيد که بر خـــيل غمش دســــت بــيايد         آه ســـحر و طاقـــت هر دانه‌ام امشب

از من بــــگريزيد که مي‌خــورده‌ام امشب        با مــــن مــنـشيــنيد که ديوانه‌ام امشب

بي حاصـــلم از عـــمر گــرانمايه فروغي        گر جان نــرود در پي جـانانه‌ام امشب

  فروغي بسطامي

 : My Email :  [e-mail]

گر نميديدم ترا

گر نمیدیــدم در ایــــن دنــــــیـا تــرا               گر نـــبـودم بـا تــو هـرگـز آشــنا

گر در آن محفل نبودی هـمچو شـمـع              یا نــمـیدیـــدم تـــرا در بــیـن جمع

گر ز هــر بیگانـــه ای بــیــگـانـه تـر            میگذشـــتــم از کــنـارت بی خــبــر

گر نمــیکردی بـســـوی مـــن نگــــاه             بــا نگـــاهی گر نـــمیـــرفتم ز راه

عاشــــقـی گــر در سرشــت من نبود            یـا کــه عشـقت سرنوشت من نــبود

گر تــــرا بخـــت بـــد کوتــــــاه مـــن            سـوی دیـــگر میــکشیــد از راه من

این زمان جانـــم ز مهـــرت پر نـبود            سیـــنه ام مـــنزلگـــه ایــن در نـبود

گر چه عشقت غیر حسرت برنداشت            ساقــیت جـز درد در ساغر نداشـت

گــر چه دیـــدم در رهــــت دام بـــلا             وای بـــر مـــن گر نـمـیـدیـــدم تــرا

نير سعيدي

My Email :  [e-mail]

آبی زلال

 آن روزها که چــشم تو را کــم نداشتم                   پیراهنـــی بــه  رنگ  مـحـرم نداشتم

 هــرگز نمی ســرودمت ای آبـی زلال                  طبعی  اگر به پاکــی  شـــبــنـم نداشتم

 این روح شاعــرانه ی زیبا پرست را                   آن روزها کــه  با تـو نــبودم، نداشتم

 گر باز بود پنجره ام، رو بـه سوی تو                  کــاری  به  کارمــردم  عالــم  نداشتم

باور کــن ای رفیـق اگـر دوریـت نبود                  میــلی به ایــن  تغزل  پر غـم  نداشتم

دیشـــب کـسـی نبــود و برای گریستن                  غــیر از صــفای  آینه  هـمدم  نداشتم

عمری گذ شـت و ساخته ام بـا نداشتن                   ای دل چه خوب بود تو را هم نداشتم

سعید بیابانکی

 My Email :  [e-mail]

دريافت نسخه PDF

دريافت نسخه Word

تمناي وصال

تا کـــي به تــــمنــاي وصـــال تــو يگانه               اشـکم شـود از هــر مژه چون سيل روانه

خواهد بسرآيد شب هجــران تــو يـا نــه                اي تـــيـر غـمـــــت را دل عشــاق نشانــه

جمعي به تو مشغول و تو غايب زميانه

رفــتـــم به در صومـــعـه عابد و زاهــــد                 ديـدم همه را پيش رُخت، راکع و ساجد

در مـــيکده، رهـــبانم و درصـومعه عابد                 گه معتکف ديرم و گـه ساکــن مسجـــد

يعني که تو را مى طلبم خانه به خانه

هر در که زنم، صاحب آن خانـه تويي، تو            هرجــا کـه روم، پرتــو کـاشـانه تويي، تو

در ميــکده و ديـــرکــه جـانــانــه توي، تو             مقـصـود مـن از کعبه و بـتـخـانه تويي، تو

مقصود تويي، کعبه و بتخانه بهانه

بــلبــل به چمن زان گـل رخــسار نـشــان ديد           پــروانه در آتش شد و اســرار عـيـان ديــد

عارف، صفـت روي تو در پـيـر و جوان ديد          يـعــني هـمـه جا عـکس رخ يار تـوان ديــد

ديوانه نيم، من که روم خانه به خانه

عاقــل به قـوانـيـن خـــرد، راه تـــو پــويــد            ديــوانــه، بـــرون از هــمــه آييـن تو جويد 

تــا غــنچه بشــکفــته ايــن باغ کــه بــويــد             هرکـــس بـــه زبـاني صفــت حمــد تو گويد

بلبل به غزلخواني و قُمري به ترانه

بيـچــاره «بهايي» که دلش زار زغم توست        هرچند که عاصي است، زخيل و خدم توست

امـــيــد وي از عـــاطــفـت دم بـه دم توست          تـقـصــيـر «خيـالي» بــه امــيــد کــرم توست

يعني که گنه را به از اين نيست بهانه

شيخ بهايي

My Email: [e-mail]

به ياد پدربزرگ عزيزم

شعري كه در اين پست آمده است، شعري است كه پدر بزرگ بسيار عزيزم هميشه مي‌خواند و من به ياد ايشان اين شعر را خيلي دوست دارم.

در کنــار دجــله روزی بــایزید                         می شـدی با جمــع یــاران و مرید

ناگهان بانــگــی ز بام کـــبــریا                           ســـوی او آمــد که ای شیـــخ ریا

میل آن داری که بنمایم به خلـق                          آن چه پنهان داری اندر زیر دلق؟

تـا خلایـــق قصــد آزارت کننـد                          سنــگ باران بــر سـر دارت کنند

گفت یارب میل آن داری تو هم                         شمـه یی از لطف تـو سازم به خلق

تا خلایـق از عبــادت کم کنـــند                         از نمــاز و روزه و حــج رم کنند؟

پاسخش دادند كای شیخ ذوالمنن                         نـی زما و نـی ز تو، رو دم مـزن!

عطار نيشابوري

 My Email:[e-mail]

اي مهربان تر از برگ

اي مهربان تر از برگ در بوسه هاي باران            بيــداري ســتــــاره در چــــــشـــم جويباران
آييـنه ي نگــاهت پيــوند صـــبـح و ســـاحل             لــبخــنـد گـاه گـاهــــت صــبــح ستاره باران
بازا كـــه در هـــوايت خامــوشــي جـــنونـم              فرياد ها برانگيـخــت از سـنــگ كوه ساران
اي جويبار جاري ! زين سايه برگ مگريز             كاين گونه فرصت از كـف دادند بي شماران
گفتي : به روزگاران مهري نـشـسـتـه گـفتم              بـيرون نمـي توان كرد حــتــي به روزگاران
بـيـگــانگــي ز حــد رفـت اي آشنا مپـرهيز              زين عاشــــق پــشـيمـان سرخيل شرمساران
پيش از من و تو بسـيار بودند و نقش بستند              ديـــوار زنـــدگي را زيـن گـــونــه يادگاران
ويــن نــغمه ي محبت بعد از من و تو ماند               تـــا در زمـــانــه باقــيسـت آواز باد و باران

شفيعي كدكني

My E-mail  :  [e-mail]

مرگ قو

شنيـــــدم که چـون قـــــوي زيــبا بميــــرد                      فـــــريبـــنــده زاد و فريـــبــــا بميرد

شب مرگ تــنـــها نشيــــــــــند به موجـي                      رود گــوشــــــه اي دور وتـنها بميرد
درآن گوشه چندان غـــــزل خواند آن شب                      کـه خــــود در مـيــان غـزلـها بميرد
گروهي بر آنــند کايــــــــن مرغ شـــــيـدا                      کــجـا عــاشـــــقي کـــرد آنجا بميرد
شـــب مرگ از بيـــــم ,آنجــــا شـــتابـــــد                      کـه از مــرگ غافــل شــود تا بميرد
من اين نکتــــه گيـــرم که باور نـــــکردم                       نديـدم کـه قـويـــي به صحـــرا بميرد
چـــو روزي ز آغــــوش دريــــــــا برآمـد                     شبـــي هــم در آغــوش دريــا بميرد
تو درياي من بودي,آغـــــوش واکــــــــن                       که مي خواهد اين قوي زيـــبا بميرد

دكتر حميد شيرازي

My E-mail: [e-mail]

ترنج

گفتا تو از کجـــائی کاشفـــته می‌نمائی            گفتم مــنم غريبــی از شــهر آشنـائی
گفتا سر چه داری کز سر خــــبر نداری            گفتم بــر آستــانــت دارم سـر گدائی
گفتا کدام مرغــی کز اين مقـــام خوانی            گفتم که خوش نوائــــی از باغ بينوائی
گفتا ز قيد هستی رو مست شو که رستی               گفتم بمی پرستی جستم ز خود رهائی
گفتا جوی نيرزی گر زهد و تــوبـه ورزی           گفتم که توبه کردم از زهـد و پارسائی
گفتا بدلـــربائی ما را چــگونــــه ديدی            گفتم چو خرمنی گــل در بزم دلربائی
گفتا من آن ترنجم کانــدر جهان نگنجم            گفتم به از ترنجی ليــکن بدسـت نائی
گفتا چرا چو ذره با مـــهر عشـــق بازی             گفتم از آنکه هستم سرگشته‌ئی هوائی
گفتا بگو که خواجو در چشم ما چه بيند             گفتم حديث مستان سـری بود خدائی

 خواجوی کرمانی

 

My E-mail: [e-mail]

 

تصویر زن

در ســــــــردر کــــاروانـسرايی                             تصوير زنــي به گچ کشيــدند
ارباب عمـــايم ايـــن خـــــبر را                             از مخـــبر صـادقی شـنيدنـد
گفــتنــد کــه وا شريعـــتا خلق                             روی زن بی نـقــاب ديــدنـد
آسـيمــه سر از درون مســــجــد                           تا ســردر آن ســـرا دويـدنـد
ايمـــان و امـــان به سرعـت برق                           مـی رفـت که مـؤمنيـن رسيدند
ايـــن آب آورد آن يکـــی خـاک                            يــک پيچـه ز گل بر او بريـدند
نامـــوس بــه بـــاد رفتــه ای را                           با يک دو سه مشت گل خريدنـد
چون شرع نبی از اين خطر جست                            رفتنـــد و به خانـــه آرمـــيدند
غفلت شده بود و خلــــق وحشی                            چون شــــير درنده می جهيدند
بــی پيــــچه زن گـــشاده رو را                           پاچـــين عفــاف می دريــدنــد
لـــب های قشنــگ خوشگلش را                            ماننــد نبـــات می مکــيدنـــد
بالجـــمله تمــــام مردم شهــــر                          در بحــر گنــــاه می تپـــيدنــد
درهـــای بهشــــت بسته می شد                           مردم هـــمه می جــهـنميـدنـد
می گشـــت قيامــــت آشــــکارا                         يکبـــاره به صـــور می دمـيدنـد
طــــير از وکرات و وحـش از جحر                          انجــم ز سپهـــر مـی رمــيدنـد
اين اســـت که پيش خالـق و خلق                         طلــــاب عــــلوم روســفيـــدند
با ايــن علــــما هنـــوز مــــردم                         از رونــــق مـــلک ناامــيدنــــد

ايرج ميرزا

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]