اي كاش
کاش بـــــر ساحل رودی خاموش عــــطر مرمـوز گــیاهی بودم
چــــو بر آنجـــــا گذرت می افتاد به ســراپای تو لـب می سودم
کاش چــون نای شبان می خواندم به نـــوای دل دیـــــوانه ی تو
خفتــــه بر هـــــــودج مواج نسیم میگذشـتــــم ز در خانــه ی تو
کاش چـــــون پرتو خورشید بهار سحـــر از پنــــجـــره میتابیدم
از پــــس پرده ی لــــرزان حریر رنگ چـــشمــان تو را میدیدم
کاش در بـــزم فروزنــــــده ی تو خنــــده ی جــــام شرابی بودم
کاش در نیمــــه شبـــــی درد آلود سســــتی و مستی خوابی بودم
کاش چــــون آیـــــنه روشن میشد دلــــم از نقش تو و خنده ی تو
صبحــگاهان به تنــم می لغــــزید گـــرمی دســــت نوازنده ی تو
کاش چون برگ خزان رقص مرا نـــیمه شــــب ماه تماشا میکرد
در دل بـــاغـــچه ی خانــــه ی تو شـــور من،ولـــوله برپا میکرد
کاش چــــــون یـــاد دل انگیز زنی می خــزیدم به دلت پر تشویش
ناگهـــان چشـــــم تــرا مــــیدیـــدم خیره بر جلوه ی زیبایی خویش
کاش از شــاخـه ی سرسبز حیات گـــل انـــــــدوه مـــــرا میچیدی
کاش در شعر من ای مایه ی عمر شعــــــله ی راز مــــرا میدیدی
فروغ فرخزاد
