ترنج

گفتا تو از کجـــائی کاشفـــته می‌نمائی            گفتم مــنم غريبــی از شــهر آشنـائی
گفتا سر چه داری کز سر خــــبر نداری            گفتم بــر آستــانــت دارم سـر گدائی
گفتا کدام مرغــی کز اين مقـــام خوانی            گفتم که خوش نوائــــی از باغ بينوائی
گفتا ز قيد هستی رو مست شو که رستی               گفتم بمی پرستی جستم ز خود رهائی
گفتا جوی نيرزی گر زهد و تــوبـه ورزی           گفتم که توبه کردم از زهـد و پارسائی
گفتا بدلـــربائی ما را چــگونــــه ديدی            گفتم چو خرمنی گــل در بزم دلربائی
گفتا من آن ترنجم کانــدر جهان نگنجم            گفتم به از ترنجی ليــکن بدسـت نائی
گفتا چرا چو ذره با مـــهر عشـــق بازی             گفتم از آنکه هستم سرگشته‌ئی هوائی
گفتا بگو که خواجو در چشم ما چه بيند             گفتم حديث مستان سـری بود خدائی

 خواجوی کرمانی

 

My E-mail: [e-mail]

 

صبحدم مـرغ چمن با گـل نوخاسـته گفـت

صبحدم مـرغ چمن با گـل نوخاسـته گفـت        ناز کــم کن که در اين باغ بســي چون تو شکفت

گل بخنديد که از راســــت نرنجــيم ولــي       هيچ عاشـــق سـخن سخت به معشــوق نگـــفت

گر طمع داري از آن جام مرصــع مي لعــل        اي بســـا در که به نوک مـــژه‌ات بـايد سفـــت

تا ابـــد بوي محـبــت به مشــامـش نرسـد       هر که خاک در ميـــخانــه به رخـــساره نرفـت

در گلســتان ارم دوش چو از لطــــف هــوا        زلف سنـــبل به نســـيم سحــــري مي‌آشـفـت

گفتم اي مـــسند جم جام جهان بيـــنت کو      گـفــت افســوس که آن دولــــت بيــدار بخفت

ســـــخن عشـق نه آن است که آيد به زبان       ساقيا مي ده و کـوتاه کــن اين گفــت و شنفــت

اشک حافظ خرد و صــبر به دريــا انداخــت       چه کـند ســــوز غم عشق نيـــارســت نهفــت

 حافظ

 

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

 

تصویر زن

در ســــــــردر کــــاروانـسرايی                             تصوير زنــي به گچ کشيــدند
ارباب عمـــايم ايـــن خـــــبر را                             از مخـــبر صـادقی شـنيدنـد
گفــتنــد کــه وا شريعـــتا خلق                             روی زن بی نـقــاب ديــدنـد
آسـيمــه سر از درون مســــجــد                           تا ســردر آن ســـرا دويـدنـد
ايمـــان و امـــان به سرعـت برق                           مـی رفـت که مـؤمنيـن رسيدند
ايـــن آب آورد آن يکـــی خـاک                            يــک پيچـه ز گل بر او بريـدند
نامـــوس بــه بـــاد رفتــه ای را                           با يک دو سه مشت گل خريدنـد
چون شرع نبی از اين خطر جست                            رفتنـــد و به خانـــه آرمـــيدند
غفلت شده بود و خلــــق وحشی                            چون شــــير درنده می جهيدند
بــی پيــــچه زن گـــشاده رو را                           پاچـــين عفــاف می دريــدنــد
لـــب های قشنــگ خوشگلش را                            ماننــد نبـــات می مکــيدنـــد
بالجـــمله تمــــام مردم شهــــر                          در بحــر گنــــاه می تپـــيدنــد
درهـــای بهشــــت بسته می شد                           مردم هـــمه می جــهـنميـدنـد
می گشـــت قيامــــت آشــــکارا                         يکبـــاره به صـــور می دمـيدنـد
طــــير از وکرات و وحـش از جحر                          انجــم ز سپهـــر مـی رمــيدنـد
اين اســـت که پيش خالـق و خلق                         طلــــاب عــــلوم روســفيـــدند
با ايــن علــــما هنـــوز مــــردم                         از رونــــق مـــلک ناامــيدنــــد

ايرج ميرزا

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]