دلكوك

زبان نگاه

نشـــود فاشِ کسی آنــچه مــیان من و توست تــا اشارات نـظـر، نامــه رســان من و توست

گـوش کـن با لـــب خاموش سخـن می‌گـــویم پاسخــم گــو بــه نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شــد و کس مــَردِ ره عشــق نـدید حـالـیا چـشــم جـهانـی نــگـــران من و توست

گــرچـــه در خلـــوت راز دل ما کـس نرسید همه جــا زمـزمـه‌ی عشـق نهــان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ار نه ای بسا باغ و بـهاران که خـزان مـن و توست

ایــن همــه قصّه‌ی فردوس و تمــنّای بـهشت گفتـــگویـی و خیـــالی ز جهــان من و توست

نقــش ما گـــو ننــگارند به دیبـــاچه‌ی عــقل هر کجا نامه‌ی عشق است نشـان من و توست

سایــه، زآتشـــکده‌ی ماسـت فروغ مَه و مِهر وه ازین آتش روشن که به جـان من و توست

هوشنگ ابتهاج (سایه)

+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸۷/۰۹/۱۷ ساعت توسط فراز |

مــــن چـــرا دل به تو دادم که دلـــــم می‌شکــنی یا چــه‌ کــردم کـه نگـه باز بـه مـن می‌نکنی

دل وجانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست تا نــدانـنـــد حریـفـــان که تـو منظـــور منی

دیگران چون برونـــد از نــــــظر از دل بــروند تو چنـان در دل مـن رفتـه که جـان در بدنی

تـو همـایی و مـــن خــســته‌‌ی بـی‌چـــاره گــدای پادشــــاهـی کنـم ار سایـــــه به مـن بـرفکنی

بـــنده وارت به ســـلام آیــم و خــدمـــت بـکـنم ور جـوابــــم ندهـی می‌رسـدت کـبــر و منی

مرد راضی است که در پای تو افتد چون گوی تـا بـــدان ســـاعـد سیمینـش به چوگـان بزنی

مست بی‌خویشتن از خمر ظلومست و جـهول مستـــی از عـشـق نکو باشــد و بی‌خویشتنی

تو بدین نعـت و صفـت گر بخـرامــــی در باغ باغبــان بیـند و گـــوید کـه تـــو سـرو چمنی

مــن بـر از شــاخ امــیـدت نـتـوانـــم خـــوردن غالــب‌الظـن و یقـینـــم کــه تـــو بیــخم نکنی

خـوان درویش به شیرینی و چــربی بــخـورند ســعـدیا چـرب زبـانی کـن و شــیرین سـخنی

سعدي

+ نوشته شده در جمعه ۱۳۸۷/۰۹/۰۱ ساعت توسط فراز |