وقتی دل ســـــودایی می​رفـت به بســتان​ها        بی خویــــشتنم کردی بوی گــــل و ریحان​ها

گه نعــــره زدی بلـبل گه جامه دریــدی گـل       با یـــــــاد تــو افــتــــــادم از یــــاد بــرفت آن‌ها

ای مـهر تو در دل​ها وی مـهر تو بر لب​ها      وی شــور تو در سرها وی سر تو در جان​ها

تا عـهد تو دربستم عــهد همــه بشـــکســتم          بــعــد از تــــو روا باشــد نقض همه پیمان​ها

تا خـار غــــم عشـــقـت آویختـــه در دامـن         کــوتـــــه نــظـــری باشـد رفــتـن به گلستان​ها

آن را کـه چنـــیـن دردی از پــای دراندازد         بـایـد که فــــروشـوید دست از همـه درمان​ها

گر در طـــلب رنــــــجی ما را بـرسد شایـد        چـون عشــــق حرم باشــد سهـلـست بیابـان​ها

هر تیر که در کیشـست گر بر دل ریش آید        ما نـــیــز یکـــی باشـــیم از جمــلــه قربان​ها

هر کــــــو نظری دارد با یـار کــــمان ابرو        بایـــــد که سپـــر باشد پــــیش همه پیکان​ها

گویند مگو سعدی چندین سخن از عشـــقش        می​گـــــــویم و بعد از من گویند به دوران​ها


سعدي

My Email :  faraz.m66@gmail.com