دگرباره بشوریدم

دگرباره بشوریدم، بدان ســـانم به جـــــــان تـو              که راه خانه خود را، نمی دانــم بـه جان تو

من آن دیوانه ی بندم، که دیوان را همــــی بندم              زبان عشق می دانم، سلیمانــــم بـه جـان تو

چو تو پنهان شوی از من، همه تاریکی و کفرم            چو تو پیدا شوی بر من، مسلمانـم به جان تو

چو آبی خوردم از کوزه، خیال تو در او دــیدم              وگر یک دم زدم بی تو، پشیمانـم به جان تو

دگرباره بشوریدم، بدان سـانــــم به جـــــان تو              که هر بندی که بربندی، بدرّانم بــه جان تو

اگر بی تو بر افلاکم، چو ابـــر تیـــره غمناکم               وگر بی تو به گلزارم، به زندانــم به جان تو

سماع گوش من نامت، سماع هوش مــن جامت             عمارت کن مرا آخر، که ویرانــم به جان تو

تو عید جان قربانی و پیشت عاشقــــــان قربان              بکش در مطبخ خویشم، که قربانم به جان تو

مولوی

My Email :   [e-mail]

در خدمتت افتاده بر روی زمین خواهم

بیخود شده ام لیکن بیخودتر از این خواهم

 با چشم تو می گویم من مست چنین خواهم

من تاج نمی خواهم من تخت نمی خواهم

در خدمتت افتاده بر روی زمین خواهم

آن یار نکوی من بگرفت گلوی من

گفتا که چه می خواهی گفتم که همین خواهم

با باد صبا خواهم تا دم بزنم لیکن

چون من دم خود دارم همراز مهین خواهم

در حلقه میقاتم ایمن شده ز آفاتم

مومم ز پی ختمت زان نقش نگین خواهم

ماهی دگر است ای جان اندر دل مه پنهان

زین علم یقینستم آن عین یقین خواهم

مولوی

My Email :   [e-mail]

خودِ تو جان جهانی

نه مرادم نه مریدم
نه پیامم نه کلامم
نه سلامم نه علیکم
نه سپیدم نه سیاهم
نه چنانم که تو گویی
نه چنینم که تو خوانی
و نه آنگونه که گفتند و شنیدی
نه سمائم نه زمینم
نه به زنجیر کسی بسته‌ام و بردۀ دینم
نه سرابم
نه برای دل تنهایی تو جام شرابم
نه گرفتار و اسیرم
نه حقیرم
نه فرستادۀ پیرم
نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم
نه جهنم نه بهشتم
چُنین است سرشتم
این سخن را من از امروز نه گفتم، نه نوشتم
بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم...
گر به این نقطه رسیدی
به تو سر بسته و در پرده بگویــم
تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را
آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی
خودِ تو جان جهانی
گر نهانـی و عیانـی
تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی
تو ندانی که خود آن نقطۀ عشقی
تو خود اسرار نهانی
تو خود باغ بهشتی
تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی
به تو سوگند
که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی در همه افلاک بزرگی
نه که جُزئی
نه که چون آب در اندام سَبوئی
تو خود اویی‌

 بخود آی
تا در خانه متروکۀ هرکس ننشـــینی و
بجز روشنــی شعشـعۀ پرتـو خود هیچ نبـینـی

و گلِ وصل بـچیـنی 

  مولانا

My Email :   [e-mail]

يادگار دوست

باز آی که تا به خــــود نــیــازم بیـنی                   بـیــداری شـــــــــبهای درازم بینـــی

نی نی غلــطم که خـود فراق تـو مرا                    کــی زنــده رها کند که بازم بینــــی

 

هر روز دلــم در غــم تو زارتر اســت                 وز مــن دل بیرحــم تو بیزارتر اســت

بگــذاشــتــیم غـم تو نگـذاشــــــت مرا                 حقـا که غــمــت از تو وفـادارتر است

 

من بودم و دوش آن بــت بنــــده نـواز               از من هــمـه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیـث ما به پایان نرسید                 شـب را چــه‌گنه؟ حـدیـــث ما بود دراز

 

دلتنگم و دیــدار تو درمان من اســـت               بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ دلی مباد و بر هـــیچ تنــــــی              آنچه از غم هجران تو بر جان منســت

 

ای نور دل و دیــده و جانم چـــونی؟                  وی آرزوی هـر دو جــهانم چـــونی؟

من بی لب لعــل تو چنانم که مپرس                   تو بی رخ زرد مــن نــدانم چونـــی؟

 

انـدر دل بـی وفـا غــم  و مــاتــم باد               آن را کـه وفـــا نیست زعالــم کـم باد

دیدی کــه مرا هیــچ کسی یاد نکرد                جــز غم که هـــزار آفرین بر غم باد

 

در عشق توام نصیحـت و پند چه سود               زهراب چشیده ام مـرا قــند چه سـود

گـویــند مرا کــه بنــد بر پاش نهــــید               دیوانه دل اســت پام بر بنــد چه سود

 

دل در غـم عـــشق مبتلا خواهـم کرد                جان را ســــپر تیر بلا خـــواهــم کرد

عمری کـه نه در عشق تو بگذاشته ام                امروز به خون دل قـضا خـــواهم کرد

 

تـا بـا غم عشــــق تو مرا کار افتاد                  بــیــچاره دلــم در غم بســـیار افتاد

بسیار فــتـاده بود اندر غــم عشــق                  امـــا نه چــنـین زار که این بار افتاد

 

سودای ترا بهــانه ای بــــس بــاشد                   مــدهوش تـرا ترانه ای بـــس باشد

در کــشتن ما چـه می زنی تیر جفـا                   ما را ســـر تــازیانه ای بــس باشــد

 

من درد ترا زدســـت آسـان نـــدهم               دل بر نــکنم زدوســت تا جـان ندهم

از دوســت به یـادگـار دردی دارم                 کان درد به صد هزار درمان نــدهم

مولانا

My Email :   [e-mail]

بــی هـمــگـان بــســر شــود، بی‌تــو بـسر نمی شود

بــی هـمــگـان بــســر شــود، بی‌تــو بـسر نمی شود    داغ تــو دارد ایـــــن دلــــم، جـای دگــر نمی شود

دیــده‌ي عــقــل مــست تو، چرخـه‌ي چرخ پست تو    گــوش طــرب بـه دسـت تو، بی‌تو بسر نمی شود

جــان ز تو جــوش می کنـد، دل ز تو نوش می کند    عــقــــل خـــروش می کـنـد، بی‌تو بسر نمی شود

خــمـر مـن و خـمــار مـن، بــاغ مـن و بـهــار مـن     خــــواب مــن و قــرار مــن، بی‌تو بسر نمی شود

جـــاه و جلال مـــن تویی، ملکــت و مال من تویی     آب زلال مـــــن تـــــویــــی، بی‌تو بسر نمی شود

گاه ســوی وفــــا روی، گاه ســـــوی جــــفــا روی     آن مــــنــــی کـــجــــا روی، بی‌تو بسر نمی شود

دل بنـــــهــد بـــر کنـــی، توبــه کـــنند بشــــکـــنی      ایـــن همه خود تـو می کـنی، بی‌تو بسر نمی شود

بی‌تو اگـــر بــــسر شـدی، زیـــر جهان زبــر شدی     بـــاغ ارم ســـــقــــر شــدی، بی‌تو بسر نمی شود

گر تو ســـری قـــدم شــوم، ور تو کـــفی علم شوم      ور بــــروی عــــدم شـــــوم، بی‌تو بسر نمی شود

خواب مـــرا ببســته ای ، نقـــش مرا بــشســـته ای     وز هــمـــه ام گـســـسته ای ، بی‌تو بسر نمی شود

گر تو نباشـــی یــار من، گــشـــت خراب کـار من     مونـــس و غمـــگـــسـار من، بی‌تو بسر نمی شود

بی تو نه زنده گی خوشم بی تو نه مرده گی خوشم     ســـر زغـــم تو چـون کــشم، بی‌تو بسر نمی شود

هر چــه بـــگویم ای سنــد، نیست جدا ز نیک و بد    هــم تــو بــگو به لـطف خود، بی‌تو بسر نمی شود

 

 مولانا

My E-mail :      [e-mail]

مــرده بــدم زنده شدم گريه بدم خنده شــــدم

مــرده بــدم زنده شدم گريه بدم خنده شــــدم           دولــت عشــق آمد و من دولت پاينده شدم

ديــده سيـــر اســت مـــرا جـــان دلــير است         زهـــره شير اســت مـــرا زهره تابـنده شدم

گـفـت کـه ديوانه نه​اي لايــق ايـن خانــه نه​اي              رفـتم ديوانه شـــدم ســـلسله بندنـده شدم

گفت که سرمست نه​اي رو که از اين دست نه​اي              رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنـــده شدم

گفت کـه تـو کشته نه​اي در طرب آغـشتـه‌نه​اي             پــيش رخ زنـده کنش کشته و افکنده شدم

گفـت کـه تو زيـرککي مسـت خيــالي و شکي              گول شـدم هول شـدم وز همه برکنده شدم

گـفـت کـه تو شمع شدي قبله اين جمع شدي              جمع نيم شمــع نيــم دود پـراکــنده شدم

گـفـت که شيـخي و سـري پيـش رو و راهبري            شيخ نيـم پيــش نيم امــر تــو را بنده شدم

گفــت که با بــال و پـري من پر و بـالت ندهم            در هـوس بال و پرش بي​پــر و پـرکنده شدم

گــفت مـرا دولــت نـو راه مـرو رنــجـه مـشو             زانک من از لطف و کرم سوي تو آينده شدم

 گفـت مـرا عشق کـهن از بر مـا نــقل مـــکن            گــفتــم آري نکنــم ساکن و باشنـده شدم

چشمه خورشـيد تويــي سايـه گـه بيد مــنـم             چونـک زدي بر سر من پست و گدازنده شدم

تابـش جان يافــت دلـم وا شد و بشکافـت دلم                اطـلــس نو بافت دلم دشمن اين ژنده شدم

صــورت جـان وقـت سحـر لاف همي​زد ز بـطر             بــنـده و خربنــده بدم شاه و خداونده شدم

شـکـر کـند کاغــذ تـو از شـکر بــي​حــد تـو             کــآمد او در بــر مـن با وي مانــنده شــدم

شکر کند خـاک دژم از فـلـک و چـرخ بـه خم              کــز نظــر وگردش او نـورپـذيـرنـده شــدم

شـكر کند چــرخ فـلک از ملک و ملک و ملک              کــز کــرم و بخشش او روشن بخشنده شدم

شکـر کند عـارف حـق کـز هـمــه برديم سبق              بــر زبــر هفــت طــبق اختر رخشنده شدم

زهـره بـدم مـاه شـدم چرخ دو صـد تاه شــدم              يـوسف بـودم ز کنون يوســف زاينــده شدم

از تـوام اي شهره قمــر در من و در خــود بنگر             کــز اثــر خـنـده تو گلـشـن خنـدنده شدم

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان              کــز رخ آن شـاه جهـان فرخ و فرخنده شدم

  مولوي  

 ttp://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]  

بنماي رخ که باغ و گلستانم آرزوست

بنماي رخ که باغ و گلستــانم آرزوســت                    بگشاي لب که قند فراوانم آرزوست

 اي آفــتـــاب حــســـن برون آ دمــي ز ابـر                کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

بــشنــــيدم از هـــواي تــو آواز طـــبل بــاز               باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتــي ز ناز بــــيش مرنـجــان مــرا بـــرو               آن گفتنت که بيش مرنجانم آرزوست

وان دفع گفتنت که برو شه به خانـــه نيست              وان ناز و باز و تندي دربانم آرزوست

در دست هر کي هست ز خوبي قراضهاست              آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

ايـــن نـــان و آب چـــرخ چو سيلست بــيوفا               مــن ماهيــم نهنگـــم عمانــم آرزوست

يعقـــــوب وار وااســـفـــاهـــــا همــــيــــزنم                ديدار خوب يوسف كنعـانــم آرزوست 

ولله شـــهر بـــي تو مــــرا حبــــس ميــــــشود             آوارگـــي و کـــوه و بيابانــم آرزوست

زيــن همرهـــان سســــت عناصر دلم گرفـت               شــير خدا و رستم دستــــانم آرزوست

جانم ملـــــول گـــشت ز فرعـــون و ظــلم او                آن نور روي موسي عمرانم آرزوست

 زين خلــــــق پرشکايت گريان شــــدم ملول                آنهــاي هوي و نعره مستانم آرزوست

 گويـــاترم ز بلــــبـل اما ز رشــــک عـــــام                مهــرست بر دهـانم و افغانم آرزوست

 دي شيــــخ با چـــــراغ هميگشت گرد شهر                کـز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتــــند يافــــت ميـــنشـــــود جســــته‌ايم ما                  گفت آنــک يافت مينشود آنم آرزوست

 هر چــــند مفلســــم نپذيـرم عـقيـق خــــرد                    کــان عقيـــق نــادر ارزنـــم آرزوست

  پنهان ز ديده‌ها و همه ديــده‌ها از اوســت                  آن آشـــکار صنــعـت پنهانم آرزوست

 خود کار مـــــن گذشـــت ز هر آرزو و آز                 از کان و از مکان پي ارکانم آرزوست    

 گوشـــــم شــنيد قصه ايمــان و مســـت شـد                کو قسم چشــم صورت ايمانم آرزوست 

 يک دست جام باده و يک دست جـــــعد يار               رقصي چنيـــن ميانــه ميدانـم آرزوست

 ميـــگــويـــد آن رباب که مردم ز انتــــظار               دست و کنار و زخمه عثمانـم آرزوست  

 من هم رباب عشقم و عشقم ربابــــيســـــت                وان لطــفهاي زخــمه رحمـانم آرزوست

  باقي اين غزل را اي مـــطرب ظـــــريف                زين سان هميشمار که زين سانم آرزوست  

  بنماي شمس مفــــــــخر تبريز رو ز شرق               مـن هدهــدم حضـور سليمــانم آرزوست

مولوي

 

My E-mail: [e-mail]

ای دوست

اي دوست شکر بهتر يا آنکه شکر سازد ؟                      خوبي  قمر بهتر يا  آنکه  قمر سازد ؟

 اي باغ تويي خوش تر يا گلشن و گل در تو ؟              يا آنکه بر آرد گل صد نرگس  تر  سازد؟

 اي عقل تو به باشي در دانش و در بينش؟                 يا آنکه به هر لحظه صد عقل و نظر سازد؟

 اي عشق اگر چه تو آشفته و حيراني                        چيزي است که از آتش بر عشق کمر سازد

 بيخود شده ي آنم سر گشته و حيرانم                        گاهيم بسوزد پر گاهي سر و پر سازد

درياي دل از لطفش پر خسرو و پر شيرين                   وز قطره ي انديشه صد گونه گهر سازد

آن جمله گوهرها را اندر شکنند در عشق                   وان عشق عجايب را هم چيز ديگر سازند

 مولوي

 

My E-mail: [e-mail]

By Faraz Masumian
(Faraz Masoumian)