دلكوك

نشـــود فاشِ کسی آنــچه مــیان من و توست             تــا اشارات نـظـر، نامــه رســان من و توست

گـوش کـن با لـــب خاموش سخـن می‌گـــویم             پاسخــم گــو بــه نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شــد و کس مــَردِ ره عشــق نـدید             حـالـیا چـشــم جـهانـی نــگـــران من و توست

گــرچـــه در خلـــوت راز دل ما کـس نرسید            همه جــا زمـزمـه‌ی عشـق نهــان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ار نه            ای بسا باغ و بـهاران که خـزان مـن و توست

ایــن همــه قصّه‌ی فردوس و تمــنّای بـهشت             گفتـــگویـی و خیـــالی ز جهــان من و توست

نقــش ما گـــو ننــگارند به دیبـــاچه‌ی عــقل             هر کجا نامه‌ی عشق است نشـان من و توست

سایــه، زآتشـــکده‌ی ماسـت فروغ مَه و مِهر           وه  ازین آتش روشن که به جـان من و توست

هوشنگ ابتهاج (سایه)

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: faraz.m66@gmail.com