تا کـــي به تــــمنــاي وصـــال تــو يگانه               اشـکم شـود از هــر مژه چون سيل روانه
خواهد بسرآيد شب هجــران تــو يـا نــه                اي تـــيـر غـمـــــت را دل عشــاق نشانــه

جمعي به تو مشغول و تو غايب زميانه

رفــتـــم به در صومـــعـه عابد و زاهــــد                 ديـدم همه را پيش رُخت، راکع و ساجد
در مـــيکده، رهـــبانم و درصـومعه عابد                 گه معتکف ديرم و گـه ساکــن مسجـــد

يعني که تو را مى طلبم خانه به خانه

هر در که زنم، صاحب آن خانـه تويي، تو            هرجــا کـه روم، پرتــو کـاشـانه تويي، تو
در ميــکده و ديـــرکــه جـانــانــه توي، تو             مقـصـود مـن از کعبه و بـتـخـانه تويي، تو

مقصود تويي، کعبه و بتخانه بهانه

بــلبــل به چمن زان گـل رخــسار نـشــان ديد           پــروانه در آتش شد و اســرار عـيـان ديــد
عارف، صفـت روي تو در پـيـر و جوان ديد          يـعــني هـمـه جا عـکس رخ يار تـوان ديــد

ديوانه نيم، من که روم خانه به خانه

عاقــل به قـوانـيـن خـــرد، راه تـــو پــويــد            ديــوانــه، بـــرون از هــمــه آييـن تو جويد 
تــا غــنچه بشــکفــته ايــن باغ کــه بــويــد             هرکـــس بـــه زبـاني صفــت حمــد تو گويد

بلبل به غزلخواني و قُمري به ترانه

بيـچــاره «بهايي» که دلش زار زغم توست        هرچند که عاصي است، زخيل و خدم توست
امـــيــد وي از عـــاطــفـت دم بـه دم توست          تـقـصــيـر «خيـالي» بــه امــيــد کــرم توست

يعني که گنه را به از اين نيست بهانه

شيخ بهايي