تو چنـان در دل مـن رفتـه که جـان در بدنی

مــــن چـــرا دل به تو دادم که دلـــــم می‌شکــنی            یا چــه‌ کــردم کـه نگـه باز بـه مـن می‌نکنی

دل وجانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست         تا نــدانـنـــد حریـفـــان که تـو منظـــور منی

دیگران چون برونـــد از نــــــظر از دل بــروند          تو چنـان در دل مـن رفتـه که جـان در بدنی

تـو همـایی و مـــن خــســته‌‌ی بـی‌چـــاره گــدای          پادشــــاهـی کنـم ار سایـــــه به مـن بـرفکنی

بـــنده وارت به ســـلام آیــم و خــدمـــت بـکـنم            ور جـوابــــم ندهـی می‌رسـدت کـبــر و منی

مرد راضی است که در پای تو افتد چون گوی          تـا بـــدان ســـاعـد سیمینـش به چوگـان بزنی

مست بی‌خویشتن از خمر ظلومست و  جـهول           مستـــی از عـشـق نکو باشــد و بی‌خویشتنی

تو بدین نعـت و صفـت گر بخـرامــــی در باغ            باغبــان بیـند و گـــوید کـه تـــو سـرو چمنی

مــن بـر از شــاخ امــیـدت نـتـوانـــم خـــوردن            غالــب‌الظـن و یقـینـــم کــه تـــو بیــخم نکنی

خـوان درویش به شیرینی و چــربی بــخـورند           ســعـدیا چـرب زبـانی کـن و شــیرین سـخنی

سعدي

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

گلهای یاس

دوش، آن رشته‌هاي ياس، که بود

خفته بر سينه‌ي دل‌انگيزت

راست گفتي که آرزوي من است

که چنان گشته گردن‌آويزت.

 

با چه لبخند‌هاي نازآلود،

با چه شيرين نگاه شورانگيز،

باز کردي ز گردن و، دادي

به من آن ياسهاي عطرآميز!

 

بوسه دادم بسي به ياد تواش:

دلم از دست رفت و مست شدم.

آن چنانش به شوق بوييدم

که به بوي خوشش ز دست شدم.

 

دوش، تا وقت بامداد، مرا

گل تو در کنار بالين بود.

در بر من بخفت و عطر افشاند،

بسترم، تا به صبح، مشکين بود.

 

به شگفت آمدم که: اين همه بوي

ز گلي اين چنين، عجب باشد!

حيرتم زد که: راز اين گل چيست؟

که چنينم از آن طرب باشد!...

 

آه، دانستم، -‌‌ اي شکوفه‌ي ناز! -

راز اين بوي مستي آميزت:

کاندر آن رشته، بود پيچيده

تاري از گيسوي دلاويزت!...

هوشنگ ابتهاج (سایه)

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

 

با مدعي مگوييــــد اسرار عـــشق و مســـــتي

با مدعي مگوييــــد اسرار عـــشق و مســـــتي             تا بـي خبـــر بمـــيرد در درد خــود پرســتي
عاشق شــــو ار نه روزي كـــار جــهان سرآيد           ناخوانــده نقش مقصـــود از كـارگـاه هســتي
دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مـغانم           با كــافــران چه كارت گر بــت نمـي‌پرســتي
سلطـــان مـــن خدا را زلفـــت شكســــت ما را            تا كـي كنـد ســيــاهي چنـــــدين دراز دســتي
در گوشـه سلامت مســــتور چـون تــــوان بود            تا نـرگــس تـــو گـــويد با مـا رمــوز مســتي
آنروز ديـــده بودم اين فتـــــنه‌ها كه بــرخاست            كـــز سركــــــشي زمانــي با مـا نمي‌نشســتي
عشقت به دست طوفان خواهد ســــــپرد ما را            چون برق از اين كشاكش پنداشتي كه جسـتي

حافظ

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

مرگ قو

شنيـــــدم که چـون قـــــوي زيــبا بميــــرد                      فـــــريبـــنــده زاد و فريـــبــــا بميرد

شب مرگ تــنـــها نشيــــــــــند به موجـي                      رود گــوشــــــه اي دور وتـنها بميرد
درآن گوشه چندان غـــــزل خواند آن شب                      کـه خــــود در مـيــان غـزلـها بميرد
گروهي بر آنــند کايــــــــن مرغ شـــــيـدا                      کــجـا عــاشـــــقي کـــرد آنجا بميرد
شـــب مرگ از بيـــــم ,آنجــــا شـــتابـــــد                      کـه از مــرگ غافــل شــود تا بميرد
من اين نکتــــه گيـــرم که باور نـــــکردم                       نديـدم کـه قـويـــي به صحـــرا بميرد
چـــو روزي ز آغــــوش دريــــــــا برآمـد                     شبـــي هــم در آغــوش دريــا بميرد
تو درياي من بودي,آغـــــوش واکــــــــن                       که مي خواهد اين قوي زيـــبا بميرد

دكتر حميد شيرازي

My E-mail: [e-mail]

ترنج

گفتا تو از کجـــائی کاشفـــته می‌نمائی            گفتم مــنم غريبــی از شــهر آشنـائی
گفتا سر چه داری کز سر خــــبر نداری            گفتم بــر آستــانــت دارم سـر گدائی
گفتا کدام مرغــی کز اين مقـــام خوانی            گفتم که خوش نوائــــی از باغ بينوائی
گفتا ز قيد هستی رو مست شو که رستی               گفتم بمی پرستی جستم ز خود رهائی
گفتا جوی نيرزی گر زهد و تــوبـه ورزی           گفتم که توبه کردم از زهـد و پارسائی
گفتا بدلـــربائی ما را چــگونــــه ديدی            گفتم چو خرمنی گــل در بزم دلربائی
گفتا من آن ترنجم کانــدر جهان نگنجم            گفتم به از ترنجی ليــکن بدسـت نائی
گفتا چرا چو ذره با مـــهر عشـــق بازی             گفتم از آنکه هستم سرگشته‌ئی هوائی
گفتا بگو که خواجو در چشم ما چه بيند             گفتم حديث مستان سـری بود خدائی

 خواجوی کرمانی

 

My E-mail: [e-mail]

 

صبحدم مـرغ چمن با گـل نوخاسـته گفـت

صبحدم مـرغ چمن با گـل نوخاسـته گفـت        ناز کــم کن که در اين باغ بســي چون تو شکفت

گل بخنديد که از راســــت نرنجــيم ولــي       هيچ عاشـــق سـخن سخت به معشــوق نگـــفت

گر طمع داري از آن جام مرصــع مي لعــل        اي بســـا در که به نوک مـــژه‌ات بـايد سفـــت

تا ابـــد بوي محـبــت به مشــامـش نرسـد       هر که خاک در ميـــخانــه به رخـــساره نرفـت

در گلســتان ارم دوش چو از لطــــف هــوا        زلف سنـــبل به نســـيم سحــــري مي‌آشـفـت

گفتم اي مـــسند جم جام جهان بيـــنت کو      گـفــت افســوس که آن دولــــت بيــدار بخفت

ســـــخن عشـق نه آن است که آيد به زبان       ساقيا مي ده و کـوتاه کــن اين گفــت و شنفــت

اشک حافظ خرد و صــبر به دريــا انداخــت       چه کـند ســــوز غم عشق نيـــارســت نهفــت

 حافظ

 

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

 

تصویر زن

در ســــــــردر کــــاروانـسرايی                             تصوير زنــي به گچ کشيــدند
ارباب عمـــايم ايـــن خـــــبر را                             از مخـــبر صـادقی شـنيدنـد
گفــتنــد کــه وا شريعـــتا خلق                             روی زن بی نـقــاب ديــدنـد
آسـيمــه سر از درون مســــجــد                           تا ســردر آن ســـرا دويـدنـد
ايمـــان و امـــان به سرعـت برق                           مـی رفـت که مـؤمنيـن رسيدند
ايـــن آب آورد آن يکـــی خـاک                            يــک پيچـه ز گل بر او بريـدند
نامـــوس بــه بـــاد رفتــه ای را                           با يک دو سه مشت گل خريدنـد
چون شرع نبی از اين خطر جست                            رفتنـــد و به خانـــه آرمـــيدند
غفلت شده بود و خلــــق وحشی                            چون شــــير درنده می جهيدند
بــی پيــــچه زن گـــشاده رو را                           پاچـــين عفــاف می دريــدنــد
لـــب های قشنــگ خوشگلش را                            ماننــد نبـــات می مکــيدنـــد
بالجـــمله تمــــام مردم شهــــر                          در بحــر گنــــاه می تپـــيدنــد
درهـــای بهشــــت بسته می شد                           مردم هـــمه می جــهـنميـدنـد
می گشـــت قيامــــت آشــــکارا                         يکبـــاره به صـــور می دمـيدنـد
طــــير از وکرات و وحـش از جحر                          انجــم ز سپهـــر مـی رمــيدنـد
اين اســـت که پيش خالـق و خلق                         طلــــاب عــــلوم روســفيـــدند
با ايــن علــــما هنـــوز مــــردم                         از رونــــق مـــلک ناامــيدنــــد

ايرج ميرزا

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

 

عـيـب رنـدان مکن اي زاهـد پاکيزه سـرشـت

عـيـب رنـدان مکن اي زاهـد پاکيزه سـرشـت      که گنــاه دگـــران بـــر تــــو نـخواهـــــــند نوشـت          من اگر نيــکم و گـر بد تـو برو خـود را بــاش     هـــر کســي آن درود عـــاقــبت کــار کـه کــشـت          همه کس طالـب يـارند چه هشيار و چه مست    همه جا خانه عشـــق است چه مســجــد چـه کنشـت          سـر تســليــم مـن و خـــشـت در مــيـــکده‌هـا       مدعــي گر نــکـند فـهــم ســخن گـو سـر و خشـت           نـاامــــــيدم مـکــن از ســابـقه لـطـــــف ازل      تو پس پرده چه داني که که خوب است و که زشت           نه مـن از پـــرده تقــوا به درافـــتــادم و بــس       پـــدرم نــيـــز بهــشــت ابـــد از دســــت بهـشـت           حافـظـا روز اجــل گر به کــف آري جــامـي       يـک ســــر از کـوي خرابـات برنــدت به بهشـت          

حافظ

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

 

کوچه

 بي تو ، مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه که بودم !

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد

يادم آيد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو بمن گفتي :
ازين عشق حذر کن !
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن
آب ، آئينة عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، که دلت با دگران است
تا فراموش کني ، چندي ازين شهر سفر کن !

با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پيش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمناي تو پَر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم
باز گفتم که : تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !

اشکي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب نالة تلخي زد و بگريخت !
اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد که دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه کشيدم
نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزده خبر هم
نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم !
بي تو ، اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم

فريدون مشيري

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

مــرده بــدم زنده شدم گريه بدم خنده شــــدم

مــرده بــدم زنده شدم گريه بدم خنده شــــدم           دولــت عشــق آمد و من دولت پاينده شدم

ديــده سيـــر اســت مـــرا جـــان دلــير است         زهـــره شير اســت مـــرا زهره تابـنده شدم

گـفـت کـه ديوانه نه​اي لايــق ايـن خانــه نه​اي              رفـتم ديوانه شـــدم ســـلسله بندنـده شدم

گفت که سرمست نه​اي رو که از اين دست نه​اي              رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنـــده شدم

گفت کـه تـو کشته نه​اي در طرب آغـشتـه‌نه​اي             پــيش رخ زنـده کنش کشته و افکنده شدم

گفـت کـه تو زيـرککي مسـت خيــالي و شکي              گول شـدم هول شـدم وز همه برکنده شدم

گـفـت کـه تو شمع شدي قبله اين جمع شدي              جمع نيم شمــع نيــم دود پـراکــنده شدم

گـفـت که شيـخي و سـري پيـش رو و راهبري            شيخ نيـم پيــش نيم امــر تــو را بنده شدم

گفــت که با بــال و پـري من پر و بـالت ندهم            در هـوس بال و پرش بي​پــر و پـرکنده شدم

گــفت مـرا دولــت نـو راه مـرو رنــجـه مـشو             زانک من از لطف و کرم سوي تو آينده شدم

 گفـت مـرا عشق کـهن از بر مـا نــقل مـــکن            گــفتــم آري نکنــم ساکن و باشنـده شدم

چشمه خورشـيد تويــي سايـه گـه بيد مــنـم             چونـک زدي بر سر من پست و گدازنده شدم

تابـش جان يافــت دلـم وا شد و بشکافـت دلم                اطـلــس نو بافت دلم دشمن اين ژنده شدم

صــورت جـان وقـت سحـر لاف همي​زد ز بـطر             بــنـده و خربنــده بدم شاه و خداونده شدم

شـکـر کـند کاغــذ تـو از شـکر بــي​حــد تـو             کــآمد او در بــر مـن با وي مانــنده شــدم

شکر کند خـاک دژم از فـلـک و چـرخ بـه خم              کــز نظــر وگردش او نـورپـذيـرنـده شــدم

شـكر کند چــرخ فـلک از ملک و ملک و ملک              کــز کــرم و بخشش او روشن بخشنده شدم

شکـر کند عـارف حـق کـز هـمــه برديم سبق              بــر زبــر هفــت طــبق اختر رخشنده شدم

زهـره بـدم مـاه شـدم چرخ دو صـد تاه شــدم              يـوسف بـودم ز کنون يوســف زاينــده شدم

از تـوام اي شهره قمــر در من و در خــود بنگر             کــز اثــر خـنـده تو گلـشـن خنـدنده شدم

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان              کــز رخ آن شـاه جهـان فرخ و فرخنده شدم

  مولوي  

 ttp://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]  

تاب بنفشه

تـاب بنفــشه مي دهــد طــره مشـک سـاي تـــو       پـرده غنـچـه مـي درد خـنــده دلگشـاي تو

اي گل خوش نسيــم من بلـبـل خويش را مســوز       کز سر صدق ميکنـد شب همه شـب دعـاي تو

من کــه ملــول گشتـمي از نفـــس فرشتـگـــان        قـــال و مقــال عـالمي مي کـشـم از براي تو

دولـت عشـق بين که چـون از سر فقـر و افـتـخـار        گوشــه تاج سلــطنت مي شــکـنـد گداي تو

خرقـــه زهــد و جـام مـي گرچه نه در خور همند        ايـن همـه نقــش مي زنـم از جهـت رضاي تو

شــــور شـراب عـشـق تـو آن نفســم رود ز ســر       کـاين ســر پرهــوس شـود خـاک در سراي تو

شـاه نشيـن چشــم من تکـيه گـه خيــال توسـت       جاي دعــاسـت شـاه من بـي تـو مـباد جاي تو

خوش چمني است عارضت خاصه که در بهار حسن       حافـظ خوش کلـام شد مرغ سخـن سـراي تــو

 حافظ

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

ديرسـت كه دلــدار پيــامي نفرســتـاد

  ديرسـت كه دلــدار پيــامي نفرســتـاد                     ننـوشــت سـلامي و كـلامي نفرستاد
صد نامـه فرسـتادم و آن شــاه سـواران                    پــيــكي ندوانيد و سلامـي نفرستـاد
 سوي من وحشـــي صفت عقل رمـــيده                   آهــو روشـي كـبـك خرامـي نفرستاد
دانست كه خواهد شدنم مرغ دل از دست                 وز آن خط چون سلسله دامي نفرستاد
فرياد كه آن ساقي شــكر لـب سرمسـت                  دانست كه مخـمورم و جـامي نفرستاد‏
چندان كـه زدم لاف كرامـات و مقامـات                  هيـچـم خبر از هيـچ مقـامي نفرستاد
حافظ به ادب باش كه واخواسـت نباشـد                   گــر شــاه پـيـامي بغـلامـي نفرستاد

حافظ

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

 

تـــن آدمــي شريــف اســت بــــه جان آدمـيـت

تـــن آدمــــي شريــف اســـــت بـــــــه جان آدمـيـت  نـــه همـين لبــــاس زيباســت, نشـان آدمــيت

اگر آدمــي به چشــم است و دهـان و گـــوش و بينـي  چـه مــيــان نــقــش ديــوار و مـيـان آدمـيـت

خور و خواب و خشم و شهوت است و جهل و ظلمـت        حـيـــوان خــبــر نــدارد زجـــهــان آدميــت

بــــه حقـيـقــــــــت آدمي باش و گــــر نـه مرغ باشــد   کـــه همــيـن سخــن بگويـد, به زبـان آدميـت

اگــر ايـــن درنــــــــده خويـي, زطـبـــيعــــتـت بميرد       هــمـه عــمــر زنـــده باشــي, بـه روان آدميت

رسـد آدمـي به جايـــي کـه بـه جــــــز خـــــــدا نـبـيند       بنـگر کــه تـا چــــه حــد است, مـکـان آدميت

طيــــــران مرغ ديــــــدي, تو زپـــــاي بنـــد شــهـوت       بـــدر آي تــــا بـبـــيـنـي, طـيــران آدمـيــت

نه بيان فضـل کردم, کــــه نصيــــــحــت تــو گــــفـتــم       هــــم از آدمـــي شــنــيـديــم, بــيـان آدميـت

سعدي

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]