دلكوك

عـيـب رنـدان مکن اي زاهـد پاکيزه سـرشـت      که گنــاه دگـــران بـــر تــــو نـخواهـــــــند نوشـت          من اگر نيــکم و گـر بد تـو برو خـود را بــاش     هـــر کســي آن درود عـــاقــبت کــار کـه کــشـت          همه کس طالـب يـارند چه هشيار و چه مست    همه جا خانه عشـــق است چه مســجــد چـه کنشـت          سـر تســليــم مـن و خـــشـت در مــيـــکده‌هـا       مدعــي گر نــکـند فـهــم ســخن گـو سـر و خشـت           نـاامــــــيدم مـکــن از ســابـقه لـطـــــف ازل      تو پس پرده چه داني که که خوب است و که زشت           نه مـن از پـــرده تقــوا به درافـــتــادم و بــس       پـــدرم نــيـــز بهــشــت ابـــد از دســــت بهـشـت           حافـظـا روز اجــل گر به کــف آري جــامـي       يـک ســــر از کـوي خرابـات برنــدت به بهشـت