دلكوك

تـاب بنفــشه مي دهــد طــره مشـک سـاي تـــو       پـرده غنـچـه مـي درد خـنــده دلگشـاي تو

اي گل خوش نسيــم من بلـبـل خويش را مســوز       کز سر صدق ميکنـد شب همه شـب دعـاي تو

من کــه ملــول گشتـمي از نفـــس فرشتـگـــان        قـــال و مقــال عـالمي مي کـشـم از براي تو

دولـت عشـق بين که چـون از سر فقـر و افـتـخـار        گوشــه تاج سلــطنت مي شــکـنـد گداي تو

خرقـــه زهــد و جـام مـي گرچه نه در خور همند        ايـن همـه نقــش مي زنـم از جهـت رضاي تو

شــــور شـراب عـشـق تـو آن نفســم رود ز ســر       کـاين ســر پرهــوس شـود خـاک در سراي تو

شـاه نشيـن چشــم من تکـيه گـه خيــال توسـت       جاي دعــاسـت شـاه من بـي تـو مـباد جاي تو

خوش چمني است عارضت خاصه که در بهار حسن       حافـظ خوش کلـام شد مرغ سخـن سـراي تــو