جان بي جمــــال جانان ميل جهان نــدارد

جان بي جمــــال جانان ميل جهان نــدارد           هر کـس که اين ندارد حقـا که آن نــدارد

با هيــچ کس نشاني زان دلستــان نديــدم           يا من خبـــر نــدارم يا او نشــــان نـدارد

هر شبنمي در اين ره صد بحر آتشين است             دردا کــه اين معمــا شـرح و بـيـان نـدارد

سرمنـزل فراغــت نتـوان ز دســــت دادن           اي سـاروان فروكـش کايـن ره کـران نـدارد

چنگ خميده قامت مي‌خواندت به عشـرت            بشنـو که پنــد پيـران هيچــت زيان نـدارد

اي دل طريق رندي از محتســب بيامـــوز             مست است و در حق او کس اين گمان ندارد

احــوال گنـج قـارون کـايـام داد بــر بــاد           در گــوش دل فروخـوان تا زر نهــــان نـدارد

گر خود رقيب شمع است اسرار از او بپوشان          کـــان شــوخ سـربـريده بنــد زبــان نـدارد

کس در جهان ندارد يک بنده همچو حافظ           زيرا که چون تو شاهـي کس در جهــان ندارد

حافظ

 

 

My E-mail: [e-mail]

 

سال ها دل طلب جام جــــم ازما مي كرد

سال ها دل طلب جام جــــم ازما مي كرد                   وان  چه خود داشت ز بيگانه تمنا مي كــرد

 

گوهري كزصـدف كـون مكان بيــرون است                  طلب از گمشــدگان لـــب دريــا مي كـرد

 

مشكل خويش برپير مغــــــان بردم دوش                   كــو به تأيــيد نـظـر حل معـما مي كــرد

 

ديدمش خرم وخندان  قدح باده به دســت                    وانــدرآن آيــنه صد گونه تماشــا مي كـرد

 

گفتم اين جام جهان بين كـي داد حكيــم                    گفــت آن روز كه اين گنــبد مينا مي كـرد

 

بي دلــي درهمه احــوال خدابــا اوبــــود                    اونــمــي ديـــدش ازدورخـدا را مي كــرد

 

اين  همه شعبده خويش كه مي كرداين جا                   سامـــري پــيـش عصايد بيضــا مي كــرد

 

گفت آن يـار كه ازاوگشــت سر داربلنــد                    جرمـش اين بود كه اسرار هويــدا مي كــرد

 

فيـض روح الـقـدس ار باز مدد فرمايـــد                    ديگــران هم بكنند آنچــه مسيــحا مي كـرد

 

گفتمش سلسله زلف بتان ازپي چيـــست                    گفـــت حافــظ گله از دل شـيـدا مي كـرد.

حافظ

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

 

بنماي رخ که باغ و گلستانم آرزوست

بنماي رخ که باغ و گلستــانم آرزوســت                    بگشاي لب که قند فراوانم آرزوست

 اي آفــتـــاب حــســـن برون آ دمــي ز ابـر                کان چهره مشعشع تابانم آرزوست

بــشنــــيدم از هـــواي تــو آواز طـــبل بــاز               باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتــي ز ناز بــــيش مرنـجــان مــرا بـــرو               آن گفتنت که بيش مرنجانم آرزوست

وان دفع گفتنت که برو شه به خانـــه نيست              وان ناز و باز و تندي دربانم آرزوست

در دست هر کي هست ز خوبي قراضهاست              آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

ايـــن نـــان و آب چـــرخ چو سيلست بــيوفا               مــن ماهيــم نهنگـــم عمانــم آرزوست

يعقـــــوب وار وااســـفـــاهـــــا همــــيــــزنم                ديدار خوب يوسف كنعـانــم آرزوست 

ولله شـــهر بـــي تو مــــرا حبــــس ميــــــشود             آوارگـــي و کـــوه و بيابانــم آرزوست

زيــن همرهـــان سســــت عناصر دلم گرفـت               شــير خدا و رستم دستــــانم آرزوست

جانم ملـــــول گـــشت ز فرعـــون و ظــلم او                آن نور روي موسي عمرانم آرزوست

 زين خلــــــق پرشکايت گريان شــــدم ملول                آنهــاي هوي و نعره مستانم آرزوست

 گويـــاترم ز بلــــبـل اما ز رشــــک عـــــام                مهــرست بر دهـانم و افغانم آرزوست

 دي شيــــخ با چـــــراغ هميگشت گرد شهر                کـز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتــــند يافــــت ميـــنشـــــود جســــته‌ايم ما                  گفت آنــک يافت مينشود آنم آرزوست

 هر چــــند مفلســــم نپذيـرم عـقيـق خــــرد                    کــان عقيـــق نــادر ارزنـــم آرزوست

  پنهان ز ديده‌ها و همه ديــده‌ها از اوســت                  آن آشـــکار صنــعـت پنهانم آرزوست

 خود کار مـــــن گذشـــت ز هر آرزو و آز                 از کان و از مکان پي ارکانم آرزوست    

 گوشـــــم شــنيد قصه ايمــان و مســـت شـد                کو قسم چشــم صورت ايمانم آرزوست 

 يک دست جام باده و يک دست جـــــعد يار               رقصي چنيـــن ميانــه ميدانـم آرزوست

 ميـــگــويـــد آن رباب که مردم ز انتــــظار               دست و کنار و زخمه عثمانـم آرزوست  

 من هم رباب عشقم و عشقم ربابــــيســـــت                وان لطــفهاي زخــمه رحمـانم آرزوست

  باقي اين غزل را اي مـــطرب ظـــــريف                زين سان هميشمار که زين سانم آرزوست  

  بنماي شمس مفــــــــخر تبريز رو ز شرق               مـن هدهــدم حضـور سليمــانم آرزوست

مولوي

 

My E-mail: [e-mail]

ای دوست

اي دوست شکر بهتر يا آنکه شکر سازد ؟                      خوبي  قمر بهتر يا  آنکه  قمر سازد ؟

 اي باغ تويي خوش تر يا گلشن و گل در تو ؟              يا آنکه بر آرد گل صد نرگس  تر  سازد؟

 اي عقل تو به باشي در دانش و در بينش؟                 يا آنکه به هر لحظه صد عقل و نظر سازد؟

 اي عشق اگر چه تو آشفته و حيراني                        چيزي است که از آتش بر عشق کمر سازد

 بيخود شده ي آنم سر گشته و حيرانم                        گاهيم بسوزد پر گاهي سر و پر سازد

درياي دل از لطفش پر خسرو و پر شيرين                   وز قطره ي انديشه صد گونه گهر سازد

آن جمله گوهرها را اندر شکنند در عشق                   وان عشق عجايب را هم چيز ديگر سازند

 مولوي

 

My E-mail: [e-mail]

By Faraz Masumian
(Faraz Masoumian)