دلكوك

جان بي جمــــال جانان ميل جهان نــدارد           هر کـس که اين ندارد حقـا که آن نــدارد

با هيــچ کس نشاني زان دلستــان نديــدم           يا من خبـــر نــدارم يا او نشــــان نـدارد

هر شبنمي در اين ره صد بحر آتشين است             دردا کــه اين معمــا شـرح و بـيـان نـدارد

سرمنـزل فراغــت نتـوان ز دســــت دادن           اي سـاروان فروكـش کايـن ره کـران نـدارد

چنگ خميده قامت مي‌خواندت به عشـرت            بشنـو که پنــد پيـران هيچــت زيان نـدارد

اي دل طريق رندي از محتســب بيامـــوز             مست است و در حق او کس اين گمان ندارد

احــوال گنـج قـارون کـايـام داد بــر بــاد           در گــوش دل فروخـوان تا زر نهــــان نـدارد

گر خود رقيب شمع است اسرار از او بپوشان          کـــان شــوخ سـربـريده بنــد زبــان نـدارد

کس در جهان ندارد يک بنده همچو حافظ           زيرا که چون تو شاهـي کس در جهــان ندارد

حافظ