عـيـب رنـدان مکن اي زاهـد پاکيزه سـرشـت

عـيـب رنـدان مکن اي زاهـد پاکيزه سـرشـت      که گنــاه دگـــران بـــر تــــو نـخواهـــــــند نوشـت          من اگر نيــکم و گـر بد تـو برو خـود را بــاش     هـــر کســي آن درود عـــاقــبت کــار کـه کــشـت          همه کس طالـب يـارند چه هشيار و چه مست    همه جا خانه عشـــق است چه مســجــد چـه کنشـت          سـر تســليــم مـن و خـــشـت در مــيـــکده‌هـا       مدعــي گر نــکـند فـهــم ســخن گـو سـر و خشـت           نـاامــــــيدم مـکــن از ســابـقه لـطـــــف ازل      تو پس پرده چه داني که که خوب است و که زشت           نه مـن از پـــرده تقــوا به درافـــتــادم و بــس       پـــدرم نــيـــز بهــشــت ابـــد از دســــت بهـشـت           حافـظـا روز اجــل گر به کــف آري جــامـي       يـک ســــر از کـوي خرابـات برنــدت به بهشـت          

حافظ

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]

 

کوچه

 بي تو ، مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه که بودم !

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد

يادم آيد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد : تو بمن گفتي :
ازين عشق حذر کن !
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن
آب ، آئينة عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا ، که دلت با دگران است
تا فراموش کني ، چندي ازين شهر سفر کن !

با تو گفتنم :
حذر از عشق ؟
ندانم
سفر از پيش تو ؟
هرگز نتوانم
روز اول که دل من به تمناي تو پَر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو بمن سنگ زدي ، من نه رميدم ، نه گسستم
باز گفتم که : تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو درافتم ، همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !

اشکي از شاخه فرو ريخت
مرغ شب نالة تلخي زد و بگريخت !
اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد که دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي در دامن اندوه کشيدم
نگسستم ، نرميدم

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزده خبر هم
نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم !
بي تو ، اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم

فريدون مشيري

 

http://360.yahoo.com/profile-.VAX4aw3erR_s_v_k8ez_tRR

My E-mail: [e-mail]